Op dit soort dagen waarop de zon nergens te bekennen is en ik me voel alsof ik net vijfentwintig marathons achter elkaar heb gerend, is niets fijner dan achter mijn pc neerploffen en mijn grote vriend, misschien wel een van mijn beste vrienden, het toetsenbord te omarmen. Hij is ietwat stoffig, maar werkt prima. Mijn gedachtes wegtikken, zodat ze een plaatsje hebben. Schrijven, waarover dan ook, werkt zo ongelofelijk ontspannend voor mij.
Laat ik maar gewoon to the point beginnen. Dit weekend was geen gebruikelijk weekend en eigenlijk was deze hele week geen gebruikelijke week. Ik had het er al eerder over in een blogpost; Jermaine Tonkes overleed begin deze week. Jermaine was een college YouTuber en daarbij ook een groot talent.
Gisteren ging ik, met trillende handen en een bonzend hart, naar Jermaine’s uitvaart. Ik was al in geen tijden niet meer op een begrafenis geweest en aangezien ik altijd zo angstig ben om mensen om me heen te verliezen en dit wel heel dichtbij kwam, was ik ontzettend zenuwachtig en misselijk. Gelukkig was ik tijdens de dienst verder heel rustig en heb ik het gevoel dat ik dit nu een beetje af kan sluiten. Natuurlijk zullen we Jermaine missen, maar de afgelopen week had ik veel moeite met een beseffen en accepteren dat hij weg was en nu wordt alles toch steeds duidelijker. Neemt niet weg dat het verschrikkelijk is. Vier dagen ervoor twintig geworden, in de bloei van zijn leven en ongelofelijk veel talent. Hij is samen met z’n gitaar nu, en ik hoop dat hij rust heeft.
Ik vond het bijzonder om mijn mede YouTubers zo in tranen te zien en ik vond het tegelijkertijd ook een geruststellend gevoel geven dat er zoveel mensen waren. Normaliter is het allemaal een beetje flauwekul, hoe we zo samen zijn, en nu stonden we samen als het ware sterk. Ik heb dan ook zeker geen spijt dat ik gegaan ben, al heb ik enorm getwijfeld. Ik dacht dat het te confronterend voor me zou zijn, maar ik besloot dat ik dit soort situaties niet uit de weg wil gaan, anders leer ik er nooit mee omgaan.
Voordat ik verder ga wil ik jullie ook ontzettend bedanken voor de reacties op mijn zangcover. Ik wilde dit nummer al langer opnemen, maar nu zat er een achterliggende gedachte achter. Een paar van jullie zeiden het al, maar dit nummer was inderdaad deels voor Jermaine.
Zomer, waar blijf je nou? Of kwam je dit jaar maar een weekje of twee? Ik word treurig van het weer, heel treurig. Ik besloot dit jaar maar veel zomerkleding te kopen, omdat ik dat nog weinig in mijn kast had liggen, maar ik heb er misschien maar een kwart van aangehad, omdat ik geeneens de kans heb gehad om de rest aan te trekken. Ook nu zit ik met een trui aan in mijn kamer en ik denk dat ik straks nog maar een paar dikke sokken erbij ga pakken.
En ik weet, het kan altijd erger, maar ik ben iemand die vaak zeurt over het weer. Nederland is niet zo geschikt voor mij op dat punt en zeker niet op het moment dat ik naar het weer in Los Angeles kijk op mijn weer app. Achttien graden. Om 3 uur ‘s nachts. Dan maak je me jaloers, zwaar jaloers. Het feit dat ik niet op vakantie ga en de hele zomer verder in deze regen zit maakt me ook niet veel blijer. Maar laten we het vanaf de zonnige kant (oh, de ironie) bekijken, op deze manier zit ik wel veel binnen en kan ik meer werken aan mijn blog.
Ik weet dat mijn blog sinds midden juni eigenlijk een beetje op een laag pitje staat, maar ik ben heel erg mijn best aan het doen om alles weer op het juiste spoor te krijgen. Ik zit boordevol ideeën, maar er is telkens iets wat me tegenhoudt en daar wil ik vanaf zien te komen. Ik ga de dagen dat ik thuis ben me volledig storten op de blog, lekker veel vooruit werken en proberen om originele dingen online te zetten. Helaas zullen jullie, zoals jullie weten, op het fulltime bloggen en twee artikelen per dag wel nog een jaartje moeten wachten, aangezien ik nog een jaar naar school moet. Dat is erg jammer, maar ik hou jullie tot die tijd graag bij me, dus reden meer voor mij om ervoor te knokken. Ik doe mijn best, lieve lezers, en al zou je denken dat ik het na 3,5 jaar wel onder de knie heb, toch blijf ik nog vaak stuntelen. Suggesties voor artikelen zijn natuurlijk ook altijd welkom. Als er iets is wat jullie graag willen zien, dan kan je dat altijd achterlaten in de comments. Ook bij deze blogpost!
Als ik even naar iets heel anders mag omschakelen; ik heb zin in een kaasbroodje. En niet zomaar een kaasbroodje. Ik heb zin in een kaasbroodje van de Hema. Want oh my, de Hema maakt goede kaasbroodjes. Heerlijke, verrukkelijke, knapperige, smakelijke kaasbroodjes. Als jullie van mening zijn dat een andere winkel betere kaasbroodjes verkoopt dan hoor ik dat graag van jullie. Ik ben van mening dat niks de Hema broodjes verslaat, al komen de kaasbroodjes van de Kiosk op de NS stations wel dicht in de buurt. De ijskoffie en de broodjes kaas met rucola en mayonnaise zijn ook erg goed trouwens. En nu heb ik de Hema genoeg opgehemeld.
Misschien moet ik mijn badkamerstash maar eens een keer opruimen. Tenminste, dat schoot zo door mijn hoofd toen ik vanmiddag het kastje opentrok. Netjes is anders. Ik ben een beetje verslaafd aan het kopen van douchegel, denk ik zo. Ik vind het gewoon fijn om als ik douche, elke keer een andere geweldige geur te ruiken. Mijn favoriete geuren qua douchegel op het moment zijn mint, passievrucht en van die kruidige, zware geuren zoals de Hammam douchegel van Therme.
Voor de rest kan ik jullie vertellen dat voor deze week nog twee filmpjes in de planning staan, dus daar kunnen jullie je alvast op voorbereiden. Ik wil jullie bedanken dat jullie nog steeds mijn blog bezoeken, ook in de vakantietijd. Al zitten de mensen die in Nederland blijven deze zomer niet veel buiten, gok ik. Nu pak ik een bus pringles erbij en ga ik even een aflevering van Van God Los kijken.
Fijne zondag!
Kletstijd met cameravrouw Teske
Het schoenendilemma
5 random dingen die ik graag eens zou willen doen
Mijn beste Ikea aankoop
119 reacties op "Mijn grote vriend, het toetsenbord"
Reageren