Begrijp me niet verkeerd, als er een afspraak uitloopt en ik daardoor nog tien minuten of een kwartiertje langer in de wachtkamer moet zitten, dan doet dat me niks. Ik heb mijn telefoon, een eventueel tijdschrift, ik vermaak me wel. In dat opzicht heb ik alle tijd van de wereld. Wachten op mijn eten in een restaurant of in de rij van de kassa bij de supermarkt vind ik ook prima. Ik kijk wel om me heen en ga nog even mijn boodschappen langs voordat ik aankom bij de caissière. Ik kan natuurlijk nog wel wat gevallen opnoemen, maar ik denk dat jullie het snappen.
Maar als ik echter zelf actie moet of eigenlijk wil ondernemen en dan datgeen wat langer duurt dan normaal, dan ben ik er klaar mee. Als het gaat om mijn eigen handelingen, ookal is het iets waar ik plezier in heb, dan moet alles snel gaan. Hup hup, tempo tempo, geen tijd verspillen en zeker niet te lang doorgaan, want anders raak ik verveeld. Het is echt een probleem. Ik zou zo graag zoveel dingen willen doen en zo verschrikkelijk creatief zijn, want ik weet dat ik dat kan, maar ik begin er niet aan, omdat ik het idee heb dat het toch te lang duurt en dat ik dan verveeld raak.
Goed voorbeeldje is het spelen van keyboard. Ik heb een keyboard gekregen voor mijn zestiende verjaardag en ik was er dolblij mee. Dat ben ik nog steeds, maar vaak gebruiken doe ik hem niet. Toevallig zat ik gisteren weer even te spelen en heb ik wat simpele muziek gemaakt bij coupletjes die ik ooit schreef voor een liedje. Het was leuk, maar na een halfuur had ik er echt genoeg van. Weg met dat keyboard. Nu heb ik in dat geval de vrijheid om maar een halfuur er mee bezig te zijn, maar stel nou dat ik een geweldige taart wil bakken en die aardig wat voorbereiding nodig heeft. Dan kan ik niet na een halfuur maar alle spullen neergooien en weglopen. Ik vind dat ik mijn ongeduld de baas moet worden.
Ik herken het in alles hoor, want ook de dingen die moeten en de dingen waarvoor ik een echte passie heb die lijden eronder. Zelfs bij het bloggen merk ik dat ik niet al te lang bezig kan zijn met een artikel en ik zal dan ook niet ontkennen dat ik al twee keer ben gestopt met het schrijven van deze blogpost en er later weer mee verder ben gegaan. Lange reviews of artikelen vind ik ontzettend moeilijk en daar moet ik me dan ook als het ware soms doorheen slepen. Het verschilt hoor, want soms staat er opeens iets en dan kom ik er later achter dat ik er meer dan een uur mee bezig ben geweest, zonder het door te hebben, maar meestal stop ik wel een paar keer tussendoor.
Wellicht ligt het ook aan mijn spanningsboog, want die is ook niet al te lang. Ik ben erg afleidbaar en ik heb een slechte concentratie. Bovendien zit mijn hoofd altijd vol met vanalles en nog wat. Dat zie ik terug in alles, als het nou gaat om in de klas of als iemand die ik goed ken een lang verhaal verteld. Ik hou mijn hoofd er bijna in alle gevallen niet de hele tijd bij. Ik kan dat gewoon niet, hoe graag ik het zou willen. Ik wil me bij deze dan ook excuseren tegenover de mensen die me ooit lange verhalen hebben verteld, want waarschijnlijk heb ik een deel gemist. Ook televisieprogramma’s kijk ik weleens, waarna ik na een kwartier me afvraag wat ik nou eigenlijk heb gezien in die tijd. Het komt niet binnen. Dat is ook de reden waarom ik altijd een paar dagen erover doe om mijn kamer op te ruimen. Het gaat een halfuur goed, maar dan word ik afgeleid en ben ik vervolgens weer twee uur met iets anders bezig. Dat is soms nogal vermoeiend.
Maar goed, het gaat echt niet alleen om die spanningsboog. Waar ik het in het begin van dit stuk over had speelt toch ook een hele grote rol. Ongeduld, het zit in me en ik ben ook nog eens zo dat als ik aan iets begin, en het lukt niet gelijk, dat ik dan het liefst er onmiddelijk mee stop. Dat is een hele slechte en vooral stomme eigenschap, want je leert door fouten te maken en opnieuw beginnen aan dingen is juist goed. Toch heb ik die eigenschap. Ik kan niet uren achter elkaar met iets bezig zijn. Ik ben soms dan ook jaloers op mensen zoals bijvoorbeeld de meiden van de blog A Beautiful Mess. Zij zijn behalve ongelofelijk creatief ook echt toegewijd aan wat ze doen en ze maken dingen waar ontzettend veel tijd in zit. Ik wil dat ook kunnen.
Het ergste is nog dat het deze vakantie, nu ik zo ongelofelijk veel tijd heb, nog een stukje erger wordt. Ik wil dingen doen, maar heb nergens zin in en als ik dan iets leuks bedenk haak ik af, omdat ik het gevoel heb dat het teveel tijd kost. Hoe krom is dat? Ik baal op dat soort momenten echt van mezelf en vervolgens probeer ik er toch maar aan te beginnen, maar stop ik er halverwege alsnog mee. Het feit dat ik moet wachten op mijn geheugenkaartjes werkt ook wel mee, want als ik dan iets tofs maak, wil ik het wel kunnen vastleggen voor jullie en voor mezelf, maar dat kan op deze manier niet.
Ik denk dat het wel duidelijk is wat ik kwijt wilde vandaag. Ik ben een mevrouwtje ongeduld en dat wil ik veranderen. Ik heb altijd zoveel leuke en grote plannen als het gaat om creatief zijn, maar uiteindelijk komt er niks van terecht door die stomme karaktertrek. Een aantal van jullie hebben dit vast ook. Misschien hebben jullie zelfs tips. Ik ben heel benieuwd. En voor de mensen die thuis zitten deze vakantie; wat doen jullie nou eigenlijk de hele dag? Want ik moet zeggen dat ik me echt rot verveel, en dat heb ik niet vaak. Ik denk dat ik vandaag maar eens mijn kledingkast op orde ga brengen. Als ik er halverwege niet mee stop.
Dan maar een beetje mannelijk
103 reacties op "Mevrouwtje ongeduld"
Reageren