Ik sta positief in het leven, dat kan ik zeggen met heel veel zekerheid. Als de bus niet komt opdagen ben ik degene van de groep die moet lachen om de situatie en zegt dat we er wel komen en als er dingen misgaan dan houd ik altijd in mijn hoofd dat het wel weer goed komt. En natuurlijk ben ook ik wel eens chagrijnig of zie ik het even niet meer zitten, absoluut. Mijn bui verpest je echter niet snel.

Mocht je benieuwd zijn naar hoe je dat wel kan doen, dan kan je misschien kijken naar de volgende punten. Als iemand in de bioscoop of tijdens een optreden in de schouwburg constant aan het praten is, dan ben ik afgeleid en dat betekent direct dat ik niet aan het doen ben wat ik wil doen, namelijk me richten op hetgeen waar ik voor ben gekomen. Ik fluister ook wel eens een zinnetje naar degene naast me (tenzij ik diegene niet ken, dan houd ik me meestal in), maar constant zitten te praten en met name tijdens de mooiste stukjes van een film of concert.. Oh, dan heb je het gedaan hoor. Mocht het heel extreem worden ben ik ook nog wel het type dat je een “Shhhhtt” toesnauwt en een boze blik werpt. Don’t distract me, oh no.

Onrecht kan m’n bui ook verpesten, en niet zo’n beetje ook. Er is een docent waar ik vaak ruzie mee heb, omdat hij zich gewoon heel veel beter voelt dan ons leerlingen en er ook van overtuigd is dat hij alles beter weet. Discussies zijn niet mogelijk, want de argumenten die je geeft zijn toch dom of niet relevant. Zelfs een docent kan niet zomaar tegen mij zeggen dat wat ik zeg dom is, want dan word ik boos, heel boos. Ik kan ook geïrriteerd raken door situaties die niet dicht bij mezelf liggen, maar bijvoorbeeld als ik zie hoe alle buitenlanders over een kam geschoren worden en daardoor flink wordt gediscrimineerd zonder een daarvoor echt goede reden. Er is trouwens nooit een goede reden voor discriminatie hoor, het staat niet voor niets in de grondwet dat het verboden is. Jammer dat ze daar geen taakstraffen voor geven.

Als je op een eenrichtingsweg, en in mijn geval dan een fietspad, de verkeerde kant op rijdt. Dan roep ik naar je, sowieso. Ook als ik alleen fiets. Weet je waarom? Ik schrik me gewoon de kolere van je en dat wil ik even uiten door jou vervolgens te laten schrikken met mijn geschreeuw. Meestal raak ik hier juist een beetje melig van, door de verschrikte hoofden van de daders, dus ik weet niet helemaal waarom deze in het lijstje past.

Regen en wind zijn van die dingen die me wel echt heel erg chagrijnig maken. Kou hoort daar ook nog bij. Eigenlijk alles wat ervoor kan zorgen dat het niet lekker is om te fietsen vind ik zwaar onplezierig, omdat ik elke dag moet fietsen. Ik woon nou eenmaal, jammer genoeg, niet in Los Angeles waar het elke dag minstens 20 graden is rond de tijd van dit jaar, maar in het koude kikkerlandje waar het ook vooral heel hard waait altijd. Daar heb je niet zoveel last van in de stad, maar op het platteland waar ik woon blaast de wind me bijna van mn fietsje af. Regen en wind zorgen er ook nog eens voor dat ik per direct een bad hairday heb die dag, over het vochtgehalte van mijn huid nog maar niet te spreken.

Laat ik dan maar (nog lang niet de laatste in werkelijkheid maar in dit artikel toch) de laatste en misschien een beetje aparte irritatie met jullie delen. Knipogen. Als het nou is in emoticons of in het echt, ik krijg er kriebels van. En niet de kriebels die je krijgt als je verliefd of vrolijk bent, nee deze kriebels zijn compleet tegenovergesteld. In emoticons vind ik sowieso dat ze elke zin een achterbaks of vies tintje kunnen geven. Voorbeeld: ‘Sorry hoor ;-)’ of ‘Als je snapt wat ik bedoel ;-)’ of ‘Lekker slim van je ;-)’. Als jullie niet begrijpen wat ik bedoel dan ben ik vast de enige, maar aaargghhh. Als iemand knipoogt in het echt krijg ik daar ook rillingen van, hoe goed of leuk het ook bedoeld is. Getverdemme gewoon.

Iedereen heeft wel van die bepaalde dingen waardoor ze lekker geïrriteerd raken en nu ben ik natuurlijk wel heel benieuwd naar jullie irritaties en zogenoemde ‘pet peeves’! Tell me!