Ik heb het geprobeerd, ik heb het echt geprobeerd. Toen ik me meer met make-up bezig ging houden vond ik dat ik ook maar eens aan de hakken, de roze lippen, de rokjes en de strakke kleding moest. Ik kocht rokjes en strakkere shirtjes, maar droeg ze vervolgens niet omdat ik me er ongemakkelijk in voelde. Óf omdat ze niet lekker zaten. Het is niet makkelijk omschakelen voor iemand die een paar jaar terug nog riep dat ze nooit skinny jeans ging dragen, en al draag ik die nu wel, ik ben qua kleding nog steeds geen meisjesmeisje. En eigenlijk vind ik dat nu helemaal niet zo erg meer.

(meer…)

Begrijp me niet verkeerd, als er een afspraak uitloopt en ik daardoor nog tien minuten of een kwartiertje langer in de wachtkamer moet zitten, dan doet dat me niks. Ik heb mijn telefoon, een eventueel tijdschrift, ik vermaak me wel. In dat opzicht heb ik alle tijd van de wereld. Wachten op mijn eten in een restaurant of in de rij van de kassa bij de supermarkt vind ik ook prima. Ik kijk wel om me heen en ga nog even mijn boodschappen langs voordat ik aankom bij de caissière. Ik kan natuurlijk nog wel wat gevallen opnoemen, maar ik denk dat jullie het snappen.

Maar als ik echter zelf actie moet of eigenlijk wil ondernemen en dan datgeen wat langer duurt dan normaal, dan ben ik er klaar mee. Als het gaat om mijn eigen handelingen, ookal is het iets waar ik plezier in heb, dan moet alles snel gaan. Hup hup, tempo tempo, geen tijd verspillen en zeker niet te lang doorgaan, want anders raak ik verveeld. Het is echt een probleem. Ik zou zo graag zoveel dingen willen doen en zo verschrikkelijk creatief zijn, want ik weet dat ik dat kan, maar ik begin er niet aan, omdat ik het idee heb dat het toch te lang duurt en dat ik dan verveeld raak.

Goed voorbeeldje is het spelen van keyboard. Ik heb een keyboard gekregen voor mijn zestiende verjaardag en ik was er dolblij mee. Dat ben ik nog steeds, maar vaak gebruiken doe ik hem niet. Toevallig zat ik gisteren weer even te spelen en heb ik wat simpele muziek gemaakt bij coupletjes die ik ooit schreef voor een liedje. Het was leuk, maar na een halfuur had ik er echt genoeg van. Weg met dat keyboard. Nu heb ik in dat geval de vrijheid om maar een halfuur er mee bezig te zijn, maar stel nou dat ik een geweldige taart wil bakken en die aardig wat voorbereiding nodig heeft. Dan kan ik niet na een halfuur maar alle spullen neergooien en weglopen. Ik vind dat ik mijn ongeduld de baas moet worden.

Ik herken het in alles hoor, want ook de dingen die moeten en de dingen waarvoor ik een echte passie heb die lijden eronder. Zelfs bij het bloggen merk ik dat ik niet al te lang bezig kan zijn met een artikel en ik zal dan ook niet ontkennen dat ik al twee keer ben gestopt met het schrijven van deze blogpost en er later weer mee verder ben gegaan. Lange reviews of artikelen vind ik ontzettend moeilijk en daar moet ik me dan ook als het ware soms doorheen slepen. Het verschilt hoor, want soms staat er opeens iets en dan kom ik er later achter dat ik er meer dan een uur mee bezig ben geweest, zonder het door te hebben, maar meestal stop ik wel een paar keer tussendoor.

Wellicht ligt het ook aan mijn spanningsboog, want die is ook niet al te lang. Ik ben erg afleidbaar en ik heb een slechte concentratie. Bovendien zit mijn hoofd altijd vol met vanalles en nog wat. Dat zie ik terug in alles, als het nou gaat om in de klas of als iemand die ik goed ken een lang verhaal verteld. Ik hou mijn hoofd er bijna in alle gevallen niet de hele tijd bij. Ik kan dat gewoon niet, hoe graag ik het zou willen. Ik wil me bij deze dan ook excuseren tegenover de mensen die me ooit lange verhalen hebben verteld, want waarschijnlijk heb ik een deel gemist. Ook televisieprogramma’s kijk ik weleens, waarna ik na een kwartier me afvraag wat ik nou eigenlijk heb gezien in die tijd. Het komt niet binnen. Dat is ook de reden waarom ik altijd een paar dagen erover doe om mijn kamer op te ruimen. Het gaat een halfuur goed, maar dan word ik afgeleid en ben ik vervolgens weer twee uur met iets anders bezig. Dat is soms nogal vermoeiend.

Maar goed, het gaat echt niet alleen om die spanningsboog. Waar ik het in het begin van dit stuk over had speelt toch ook een hele grote rol. Ongeduld, het zit in me en ik ben ook nog eens zo dat als ik aan iets begin, en het lukt niet gelijk, dat ik dan het liefst er onmiddelijk mee stop. Dat is een hele slechte en vooral stomme eigenschap, want je leert door fouten te maken en opnieuw beginnen aan dingen is juist goed. Toch heb ik die eigenschap. Ik kan niet uren achter elkaar met iets bezig zijn. Ik ben soms dan ook jaloers op mensen zoals bijvoorbeeld de meiden van de blog A Beautiful Mess. Zij zijn behalve ongelofelijk creatief ook echt toegewijd aan wat ze doen en ze maken dingen waar ontzettend veel tijd in zit. Ik wil dat ook kunnen.

Het ergste is nog dat het deze vakantie, nu ik zo ongelofelijk veel tijd heb, nog een stukje erger wordt. Ik wil dingen doen, maar heb nergens zin in en als ik dan iets leuks bedenk haak ik af, omdat ik het gevoel heb dat het teveel tijd kost. Hoe krom is dat? Ik baal op dat soort momenten echt van mezelf en vervolgens probeer ik er toch maar aan te beginnen, maar stop ik er halverwege alsnog mee. Het feit dat ik moet wachten op mijn geheugenkaartjes werkt ook wel mee, want als ik dan iets tofs maak, wil ik het wel kunnen vastleggen voor jullie en voor mezelf, maar dat kan op deze manier niet.

Ik denk dat het wel duidelijk is wat ik kwijt wilde vandaag. Ik ben een mevrouwtje ongeduld en dat wil ik veranderen. Ik heb altijd zoveel leuke en grote plannen als het gaat om creatief zijn, maar uiteindelijk komt er niks van terecht door die stomme karaktertrek. Een aantal van jullie hebben dit vast ook. Misschien hebben jullie zelfs tips. Ik ben heel benieuwd. En voor de mensen die thuis zitten deze vakantie; wat doen jullie nou eigenlijk de hele dag? Want ik moet zeggen dat ik me echt rot verveel, en dat heb ik niet vaak. Ik denk dat ik vandaag maar eens mijn kledingkast op orde ga brengen. Als ik er halverwege niet mee stop.

Ik had het vroeger met beeldjes van pixies (zie hier) of elfjes. Draken en eenhoorns kwamen ook in mijn collectie voor. Mijn gespaarde centjes gingen daarnaar uit, samen met snoep. Kleding kocht ik een paar keer in het jaar en dan was dat nog echt een grote zoektocht, want ik droeg grote en wijde skaterbroeken die je vaak niet had in maatje meisje van 11. Ik was alleen te vinden in winkels zoals Screwball en Black Widow en liep de winkels die de meisjes uit mijn klas bezochten snel voorbij. Ik had niet zo veel met kleding en kleding niet zo veel met mij. En nu? Oh man, wat een wereld van verschil.

Koopdrift, dat is wat ik heb. Of drang, hoe je het dan ook wil noemen. Ik wil kopen, blijven kopen en soms dan zie ik geeneens iets leuks en dan wil ik alsnog wat kopen. Ik geef de schuld aan de webshops. Dat is het. Wat is nou makkelijker dan overal en altijd kleding tot je beschikking te hebben, te kunnen bekijken en vanaf je bank op je luie reet te kunnen bestellen. Ik heb het overigens niet alleen met kleding, maar ook heftig met sieraden en af en toe make-up. Het feit dat er zoveel op de markt is wat ook ontzettend goedkoop is helpt ook niet echt mee. Ik gok dat het allemaal is begonnen bij Forever21, een kledingwinkel waar ik maar niet over kan ophouden en wat ook zeker mijn favoriet is geworden.

Ik zag deze shop al regelmatig voorbijkomen bij andere mensen die kende, waaronder Sanne (het is allemaal jouw schuld, ja), maar had er zelf nooit echt iets besteld, omdat ik toch een beetje huiverig was als het ging om buitenlandse bedrijven. Later kwam ik erachter dat Forever21 ook gewoon een opslag heeft in Nederland en dat het niet uit het buitenland hoeft te komen, maar dat is een ander verhaal. Goed, ik zag al vaker bestellingen voorbij komen en besloot dat het toch maar eens tijd werd om ook eens mijn slag te slaan. Dat pakte goed uit. Dat pakte heel goed uit. Ik hield mijn eerste bestelling subtiel, maar nadat ik die binnenkreeg en zo enthousiast was knalde ik er gelijk nog een bestelling achteraan. En deze was iets minder subtiel. Zo volgden er nog een paar bestellingen en inmiddels ben ik hooked.

Ik heb meerdere verslavingen gehad in mijn leven, en gelukkig geen heftige of ongezonde (al werd elke dag dezelfde film kijken een maand lang en meer dan de helft van mijn dag aan de Jonas Brothers besteden wel een beetje ziekelijk op ten duur), maar dit is wel een van de leukste verslavingen die ik ooit heb gehad. Natuurlijk moet ik erop letten dat ik niet teveel geld uitgeef, want behalve dat dat zonde is, is dat ook nog eens niet goed. Ik moet leren met geld om te gaan, ik hoef nu nog niks zelf te betalen qua huis of onderhoud, maar later wel en dan kan ik ook niet alles uitgeven aan jurkjes en kettingen. Maar oh man, dat euforische gevoel als ik dat pakketje binnen zie komen en hem dan vervolgens openmaak. Het helpt ook wel mee dat Forever21 over het algemeen leuke prijsjes heeft.

Ik ben alweer geminderd met mijn koopdrift, dat sowieso. De laatste tijd als ik op de webshops kijk zie ik maximaal 3 items die ik leuk vind en verder trekt het me niet zo. En maar drie dingen bestellen doe ik niet, ik ga gelijk voor de grote doos vol spullen. Dus ik spaar gewoon alles op wat ik leuk vind en bestel het dan in een keer uit eindelijk. Dat is al een verbetering als je het vergelijkt  met eerst. Teske zag een leuk shirt, Teske kocht het. Zo simpel was het. Niet echt een hele goede manier van werken.

Behalve Forever21 kan ik ook Asos aanraden. Wellicht iets minder fijne prijsjes, maar als je even zoekt dan kom je ook weleens wat minder prijzige artikelen tegen en vooral de accessoires vind ik erg leuk. Ik kan bij deze zeggen dat beide webshops veilig zijn en dat ik er nog nooit problemen mee heb gehad. Terugsturen van producten kan, maar dan is dat wel voor je eigen kosten. Bij Forever21 betaal je 6 euro aan verzendkosten, tenzij je bestelling boven de 75 euro uitkomt, dan betaal je geen verzendkosten en bij Asos is de verzending sowieso gratis. Bij beide webshops betaal je met PayPal en jullie hebben me al vaak gevraagd om een handleiding, maar ik heb eigenlijk in het begin ook maar wat aangekloot met PayPal en daarom vind ik niet dat ik de juiste persoon ben om het aan jullie uit te leggen. Ik heb het weleens geprobeerd, maar ik vind het ontzettend lastig om te doen en loop dan vast. Daarvoor zou je dus even moeten googlen. Ook met PayPal heb ik nog nooit problemen gehad.

Ik wil jullie niet allemaal aansporen om bakken met geld uit te geven aan deze webshops, maar ik wil gewoon het gevoel van mijn koopdrang met jullie delen. Ik heb het weleens eerder gezegd, maar pakketjes krijgen is gewoon geweldig. En het moment dat je een kledingstuk aantrekt en het past en het staat ook nog eens leuk, is eigenlijk nog veel vetter. In de winkel shoppen is natuurlijk veiliger, maar ik hou wel een beetje van dat verrassingseffect. Ik shop trouwens ook nog weleens buiten de deur hoor. Niet vaak, maar soms wel. Toch verkies ik in mijn bed achter mijn laptop of op mijn veilige kamertje toch vaak boven drukke winkels en wachten voor de paskamers. Ik vind het gewoon een stuk relaxter.

Heb jij ook van die koopdrift? Wat koop je dan het liefst, en waar?

Soulmates, dat vond ik altijd zo overdreven en cliché klinken. Net zoals niet zonder iemand kunnen of zelfs houden van. Ik had niet het gevoel dat die overdreven verliefdheid waar iedereen het altijd maar over had echt bestond. Ik ontmoette toch nooit iemand die ik écht leuk vond. Tuurlijk vond ik weleens iemand knap, maar op het moment dat ik diegene beter leerde kennen knapte ik al af door het een of ander. Ik ben kritisch, erg kritisch en al wilde ik dat eigenlijk nooit en deed ik het onbewust, nu ben ik er blij om.

Ik weet nog dat ik dacht dat ik me nooit op mijn gemak zou voelen bij iemand die ik leuk vond zonder make-up op mijn gezicht. En ik dacht al helemaal dat ik me nooit zou kunnen uiten bij zo iemand, aangezien ik dat bij bijna niemand kan. Je gevoelens delen, lachen totdat je niet meer bijkomt, van elkaar leren, een foto van de ander op de achtergrond van je mobiel, het bestond allemaal niet. Flauwekul. Eigenlijk had ik de liefde al een beetje opgegeven, hoe dramatisch dat ook klinkt voor een zestienjarige. Ik wist niet hoe ik zoiets moest aanpakken en het gebeurde me ook nooit.

En daar zit ik dan. Starend naar jou terwijl je glimlachend terugstaart. Voor buitenstaanders zal dit wel de meest cliché en zoetsappige situatie zijn, maar wij staren door. En af en toe beginnen we te lachen, uit het niets, door puur geluk. Eigenlijk wil ik gewoon constant met je knuffelen of je hand vasthouden, al ben ik echt een van de minst kleffe personen die je je kan voorstellen. Ik hou er niet van als iemand me aanraakt, knuffelen met mensen die ik ken vind ik prima, maar iemand moet niet zomaar aan mijn gezicht of haar komen, want dan word ik gek. Zelfs bij mijn moeder vind ik dat vervelend. Bij jou niet. Jou wil ik vasthouden totdat ik niet meer kan en jij mag m’n haar door de war brengen wanneer je wil.

Het is dinsdagmiddag en ik zit in de trein terug naar huis. Elke keer in deze situatie komt de gedachte om gewoon weer een kaartje terug naar jou te kopen zodra ik op het volgende station ben langs. Als ik dat zou doen zouden we echter bezig blijven. Dus ik wacht tot de volgende keer dat ik je zie.

Ik wil nog een miljoen dingen met jou doen en we gaan nog een miljoen dingen doen. We gaan de wereld over, simpele uitjes zoals de dierentuin en vooral heel veel lachen. Lachen, want dat doe ik sinds ik jou heb ontzettend vaak en veel.

Ik wilde jullie niet lastigvallen met een zoetsappig verhaaltje over hoe verliefd ik ben, maar soms moet ik gewoon even mijn gevoelens kwijt en ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen. Een artikel schrijven gaat niet zo makkelijk als je aan niks anders kan denken.

<3 lievde

“Jeetje, wat ben jij opgeknapt!” Wat mijn moeder te horen kreeg nadat zij een nieuwe bril met groot roze montuur had aangeschaft kreeg ik ook te horen toen ik laatst iemand van ‘vroeger’ tegenkwam. “Je ziet er veel beter uit dan eerst!” kwam zelfs uit de mond van diegene, en ik weet dat het lief bedoeld is en zonder enige kwade bedoelingen. Voor haar klonk het vast als een compliment, maar voor mij klonk het toch echt als een belediging.

Ik ben veranderd, dat weet ik zelf ook wel. Ik voel me fijner bij hoe ik er nu uitzie, omdat ik vroeger een hele andere stijl had die me nu niet meer zo aantrekt. Ik kleedde me in wijde broeken, wijde truien en mijn haar hing plat langs m’n gezicht. Zoals ik al weleens eerder heb gezegd was ik gewoon een beetje een jongetje. Ik vind dat ik hier zelf over mag oordelen, omdat ik hier over mezelf praat. Ik mag zeggen dat ik er misschien soms niet uitzag, maar wat diegene van vroeger dus eigenlijk bedoelde toen ze me dat ‘compliment’ gaf was dat ik er vroeger niet leuk uitzag. Dat deed een beetje pijn.

Ik ben gepest op de basisschool vanwege mijn kleding. Ik was een vieze gothic die op moest rotten en dat ik vegetariër was was al helemaal raar in het fucking kortzichtige dorpje waar ik woon. Een jongen uit mijn klas mailde me dat hij nog een paar dode geiten voor me had en ik mocht niet op het pleintje van de groep achters, omdat ik ze anders aan zou steken met mijn virus. En waarom? Door mijn voorkeur van kleding en levensstijl.

We hebben het hier over kinderen van een jaar of 11/12 en dat vind ik nog het ergst. Je krijgt er tegenwoordig zo ontzettend veel mee te maken terwijl er ook heel veel mee gedaan word door organisaties. Toch wordt er nog dagelijks gepest en ook ik krijg regelmatig maitjes van meiden die er mee moeten kampen en mij vragen om advies. Dat vind ik iets moeilijks, want ik heb het grotendeels genegeerd, maar dat is niet voor iedereen even makkelijk. Op het moment zelf dat ik gepest werd had ik er eigenlijk niet enorm veel last van, maar nu, 5 jaar later, merk ik dat het toch wat met me heeft gedaan. Als ik door mijn dorp fiets gaan constant de woorden “Laat ik alsjeblieft niemand van mijn oude school tegenkomen” door mijn hoofd, puur doordat ik niet weet hoe ik me moet gedragen of wat ik moet zeggen. Je zou denken dat ik wel beter weet en dat ik nu ik hele lieve en leuke lezeressen heb schijt zou hebben aan dat soort situaties, maar dat heb ik niet. In dat opzicht ben ik nog steeds een bang, klein muisje en ik hoop dat dat nog eens veranderd. Tot die tijd kom ik eigenlijk liever niet op het dorp. Toen ik het hier met mijn vriend over had dit weekend kreeg ik even een brok in mijn keel, omdat het me toch wel heel gedaan heeft, al heb ik er misschien niet dagelijks last van. Voor de rest ben ik soms wel verlegen, maar over het algemeen ben ik een best zelfverzekerd meisje, met uitzondering van de hierboven genoemde situatie dan.

Mijn situatie was nog niet extreem, maar er zijn jongeren die echt elke dag weer de grond in worden getrapt en ik kan me niet voorstellen hoe erg die gevolgen moeten zijn. Bij mij was het om kledingstijl, bij anderen is het om seksuele voorkeur of zelfs door lichaamsomvang, om het zo maar even te zeggen. Je hebt ook nog kinderen die zonder bepaalde reden worden gepest, omdat ze gewoon een makkelijk slachtoffer zijn.

Ik weet niet precies wat ik wilde zeggen met deze blogpost, maar het voornaamste wat ik wil overbrengen is dat het vreselijk is wat er nog steeds gebeurd. Ik wil niet slecht over jullie denken, maar het kan niet anders dat er tussen de 6000 bezoekers die ik elke dag heb geeneen pester zit en het aantal gepeste mensen is waarschijnlijk nog vele malen groter.

Doe je verhaal, want vertellen lucht op. Praten helpt echt, en al is het eng of beschamend, woorden uitspreken of desnoods zoals ik opschrijven werken.

Mensen zouden niet zoveel waarde moeten hechten aan uiterlijk of levenswijze van anderen, maar elkaar gewoon liefhebben en niet zo snel oordelen. That’s all I can say.

Ik sta positief in het leven, dat kan ik zeggen met heel veel zekerheid. Als de bus niet komt opdagen ben ik degene van de groep die moet lachen om de situatie en zegt dat we er wel komen en als er dingen misgaan dan houd ik altijd in mijn hoofd dat het wel weer goed komt. En natuurlijk ben ook ik wel eens chagrijnig of zie ik het even niet meer zitten, absoluut. Mijn bui verpest je echter niet snel.

Mocht je benieuwd zijn naar hoe je dat wel kan doen, dan kan je misschien kijken naar de volgende punten. Als iemand in de bioscoop of tijdens een optreden in de schouwburg constant aan het praten is, dan ben ik afgeleid en dat betekent direct dat ik niet aan het doen ben wat ik wil doen, namelijk me richten op hetgeen waar ik voor ben gekomen. Ik fluister ook wel eens een zinnetje naar degene naast me (tenzij ik diegene niet ken, dan houd ik me meestal in), maar constant zitten te praten en met name tijdens de mooiste stukjes van een film of concert.. Oh, dan heb je het gedaan hoor. Mocht het heel extreem worden ben ik ook nog wel het type dat je een “Shhhhtt” toesnauwt en een boze blik werpt. Don’t distract me, oh no.

Onrecht kan m’n bui ook verpesten, en niet zo’n beetje ook. Er is een docent waar ik vaak ruzie mee heb, omdat hij zich gewoon heel veel beter voelt dan ons leerlingen en er ook van overtuigd is dat hij alles beter weet. Discussies zijn niet mogelijk, want de argumenten die je geeft zijn toch dom of niet relevant. Zelfs een docent kan niet zomaar tegen mij zeggen dat wat ik zeg dom is, want dan word ik boos, heel boos. Ik kan ook geïrriteerd raken door situaties die niet dicht bij mezelf liggen, maar bijvoorbeeld als ik zie hoe alle buitenlanders over een kam geschoren worden en daardoor flink wordt gediscrimineerd zonder een daarvoor echt goede reden. Er is trouwens nooit een goede reden voor discriminatie hoor, het staat niet voor niets in de grondwet dat het verboden is. Jammer dat ze daar geen taakstraffen voor geven.

Als je op een eenrichtingsweg, en in mijn geval dan een fietspad, de verkeerde kant op rijdt. Dan roep ik naar je, sowieso. Ook als ik alleen fiets. Weet je waarom? Ik schrik me gewoon de kolere van je en dat wil ik even uiten door jou vervolgens te laten schrikken met mijn geschreeuw. Meestal raak ik hier juist een beetje melig van, door de verschrikte hoofden van de daders, dus ik weet niet helemaal waarom deze in het lijstje past.

Regen en wind zijn van die dingen die me wel echt heel erg chagrijnig maken. Kou hoort daar ook nog bij. Eigenlijk alles wat ervoor kan zorgen dat het niet lekker is om te fietsen vind ik zwaar onplezierig, omdat ik elke dag moet fietsen. Ik woon nou eenmaal, jammer genoeg, niet in Los Angeles waar het elke dag minstens 20 graden is rond de tijd van dit jaar, maar in het koude kikkerlandje waar het ook vooral heel hard waait altijd. Daar heb je niet zoveel last van in de stad, maar op het platteland waar ik woon blaast de wind me bijna van mn fietsje af. Regen en wind zorgen er ook nog eens voor dat ik per direct een bad hairday heb die dag, over het vochtgehalte van mijn huid nog maar niet te spreken.

Laat ik dan maar (nog lang niet de laatste in werkelijkheid maar in dit artikel toch) de laatste en misschien een beetje aparte irritatie met jullie delen. Knipogen. Als het nou is in emoticons of in het echt, ik krijg er kriebels van. En niet de kriebels die je krijgt als je verliefd of vrolijk bent, nee deze kriebels zijn compleet tegenovergesteld. In emoticons vind ik sowieso dat ze elke zin een achterbaks of vies tintje kunnen geven. Voorbeeld: ‘Sorry hoor ;-)’ of ‘Als je snapt wat ik bedoel ;-)’ of ‘Lekker slim van je ;-)’. Als jullie niet begrijpen wat ik bedoel dan ben ik vast de enige, maar aaargghhh. Als iemand knipoogt in het echt krijg ik daar ook rillingen van, hoe goed of leuk het ook bedoeld is. Getverdemme gewoon.

Iedereen heeft wel van die bepaalde dingen waardoor ze lekker geïrriteerd raken en nu ben ik natuurlijk wel heel benieuwd naar jullie irritaties en zogenoemde ‘pet peeves’! Tell me!

Een heerlijk onsamenhangend en vaag verhaal, zoals jullie van mij gewend zijn.

Ik ben een dromer, maar ook wel een denker. Al denk ik vaak niet voordat ik doe. Ik denk over de dingen in het leven en vaak over dingen die ik niet begrijp. Ik vraag me dingen af, van onbenullig tot best wel belangrijk. En al doe ik er verder niks mee, toch vraag ik het me af.

Soms vraag ik me af waarom de tijd niet gewoon sneller gaat wanneer ik dat wil. We leven in fucking 2012, dan zou het toch gewoon mogelijk moeten zijn om de tijd te kunnen versnellen, maar ook ontzettend belangrijk, kunnen verlangzamen. Ik wil langer van momenten kunnen genieten, omdat juist die momenten het mooist zijn en ik die wil koesteren, niet alleen in een herinnering. Ik wil dingen beleven, zo lang als ik dat wil. En ik wil dingen skippen, wanneer ik denk dat ze niet nuttig zijn of te lang duren. Ik kan me niet voorstellen dat het zo bedacht is dat de weekenden expres zo snel gaan en vervolgens de school of werkweken zo langzaam. Time flies when you’re having fun, that’s right, maar echt leuk is het niet. Pure onzin natuurlijk, maar toch vraag ik het me af.

Ik vraag me soms af waarom bouwvakkers naar voorbijkomende vrouwen fluiten. Alsof dat een tak van hun beroep is, dat als ze niet goed genoeg kunnen fluiten bij hun sollicitatie dat ze niet aangenomen worden. Ik bedoel, waarom hoort het wel bij dat beroep en niet bij een ander. Het zou toch evengoed kunnen dat opeens een advocaat naar elke voorbijkomende dame gaat fluiten. Natuurlijk werken bouwvakkers de hele dag buiten en zien ze veel voorbij komen, maar is het dan ook zo dat alle bouwvakkers geen vrouw hebben, of in ieder geval daar schijt aan hebben wanneer ze die wel hebben. Zijn alle bouwvakkers wel hetero? Naar mannen wordt nooit gefloten. Mijn gedachtes spinnen zo in het rond, want ik ben hier benieuwd naar. Mochten jullie een gay bouwvakker kennen die naar mannen fluit dan wil ik hem graag hier zijn verhaal laten doen om dit mysterie voor eens en voor altijd op te lossen. Ook vraag ik me af waarom ze het doen. Om de vrouw alleen te complimenteren, of willen ze echt wat bereiken? Ik bedoel, welke vrouw reageert nou op zoiets. Of zijn er soms vrouwen die lachen wanneer het gebeurt en spontaan hun shirt omhoog trekken? Dan begrijp ik ze ergens nog wel.

Wat ik me ook soms afvraag is waarom mensen nog steeds zo beïnvloed worden door wat anderen doen of zeggen. Je zou toch denken dat de mens, als individu, zijn of haar eigen gedachtes zou kunnen ontwikkelen, in plaats van altijd maar mee te gaan in dat kuddegedrag. Want ja mensen, dat doen we, en ook ik ben er af en toe schuldig aan. Maar hoe moeilijk is het om gewoon te doen wat je zelf wil? Hier kan ik me echt druk om maken, hoe het moet gaan in de toekomst als op een gegeven moment niemand meer een eigen wil heeft. Dat als iemand in de sloot springt de rest opeens echt volgt. Dat zie ik nog best wel gebeuren.

Soms vraag ik me af hoe wij zijn ontstaan. Dat vind ik echt een van de meest interessante onderwerpen die ik ken. Ik geloof niet in een god en dus ook niet iemand die ons heeft ontworpen dus mijn vraag is hoe het kan dat wij zulke slimme systemen in ons lichaam hebben. Niezen, de hik hebben en ongesteld worden zijn nog steeds onopgeloste mysteries voor mij. Natuurlijk weet ik hoe het gebeurt en waarom je lichaam het doet, maar hoe is het ooit ontstaan? Is de natuur dan daadwerkelijk zo slim. Dat brengt me echt in de war als ik zie hoe dom mensen soms zijn. Ik wil dan weten hoe de eerste mens er opeens was en hoe hij of zij zich heeft voortgeplant. Ik wil niet zomaar aannemen wat er in de boeken staat, ik wil tijdreizen en erbij zijn als het ontstaat. Dat lijkt me pas vet.

Er zijn nog veel meer dingen die ik niet snap hoor, zoals waarom ik niet kan slapen als het regent terwijl het grootste deel van de mensen dan juist binnen een minuut ligt te ronken. Waarom ik helemaal in de war kan raken door iemand, waarom ik diegene eigenlijk wel urenlang aan kan staren terwijl dat bij een ander persoon awkward zou zijn. Hoe ik iemand na een halve dag al kan missen. Waarom ze ons op de middelbare school vakken leren waar ik toch in de rest van mijn leven niks mee doe. Ik vraag me af hoe mijn leven er over een jaar uitziet, of zelfs 5 of 10 jaar. Waarom Amerika zo leuk en ver weg is. Hoe het kan dat er zoveel mensen het blijkbaar interessant vinden wat ik heb te zeggen, terwijl ik het af en toe zelf niet zo boeiend vind. Waarom jullie blijven lezen terwijl dit verhaal zo onsamenhangend als de pest is. Waarom ik ga kwijlen van mooie make-up producten en waarom snoep me zo blij kan maken, terwijl het in feite na een paar seconden weg is. Ik kan zo nog wel wat alinea’s doorgaan, maar dat zal ik jullie niet aandoen.

Soms vraag ik het me gewoon af. Een antwoord krijg ik bijna nooit, maar dat is niet altijd erg. Soms wel. Ik zou namelijk graag willen weten wie de Duitse taal bedacht heeft zodat ik eens een hartig woordje kan spreken met diegene. Mafkees.